Ертеде елін жан-тәнімен сүйген, халқының амандығын бәрінен жоғары қойған әділ де мейірімді хан өмір сүріпті. Ол үшін алтын тақтың сән-салтанаты емес, қарапайым халықтың тыныштығы мен бақыты қымбат екен.
Бір күні ел ішін аяқ астынан қара құрт жайлап, жұртты үрейге салған ауыр күн туады. Адамдар жан сауғалап, қайда барарын білмей, абдырап қалады. Елдің басына түскен бұл нәубетке алаңдаған хан уәзірлерін жиып:
— Уа, ағайын! Бұл — бізге келген ауыр сынақ. Халқымды қалай аман алып қаламын? — деп кеңес сұрайды.
Сонда уәзірлердің бірі:
— Хан ием, елді басқа жаққа көшіру керек шығар, — десе,
екіншісі:
— Таудың басы қауіпсіздеу көрінеді, — дейді.
Хан сәл ойланып:
— Ендеше, алдымен биікке шығып, қауіптің бетін бағамдайын. Сол жерден бір амал табармыз, — деп шешім қабылдайды.
Осылайша хан таудың ең биік шыңына көтеріліп, сол жерге уақытша ордасын тігеді. Күндіз-түні тыным таппай, халқының тағдырын ойлап, шешім іздейді.
Бір күні шаршаған ханға қызметшілері жеміс әкеледі. Терең ойға батып отырған хан қолына түскен алманы тістей бергенде, оның ішінен шыққан қара құрт ханға қадалып, шағып алады. Сол сәтте-ақ ажал жетіп, халық үшін жанын қиған хан көз жұмады.
Содан бері таудың биік басындағы сол орын ел қамын жеген ердің мәңгілік белгісіндей болып, халық оны “Хантағы” деп атап кеткен екен.