Ақтөбе қаласында болған бір пікір қоғамның ең нәзік тамырын басты. Әлеуметтік желіде домбыраны “харам” деген сөз – жай ой емес, ұлттық болмысқа тасталған тас болып қабылданды. Себебі домбыра – қазақтың үні, тарихы, жаны.
Мәселе тек бір адамның сөзінде емес. Бұл – дін мен дәстүрдің шекарасы қай жерде басталып, қай жерде аяқталатынын білмей тұрған қоғамның көрінісі. Ханафи мәзһабы атын алға тарту – пікірді ақтамайды, керісінше жауапкершілікті арттырады. Өйткені дін – бөлудің емес, біріктірудің құралы.
Ең күрделі тұс – жаза мәселесі. Бір пікір үшін 7 жылға дейін жаза қарастырылуы қоғамды ойландырмай қоймайды. Құндылықты қорғау маңызды. Бірақ қорғаймыз деп, сөз еркіндігін тұншықтырсақ, ертең кім не айта алады?
Бұл оқиға – айна. Онда біз өзімізді көріп тұрмыз: ашуға тез берілетін, бірақ салқын ойлауға асықпайтын қоғам.
Домбыраға тас атқан сөз – ұлтқа сын. Бірақ сол сөзге жауап берудегі әділет – мемлекеттің сын сағаты.